2. Historia trzech pokoi

Dzień zapowiadał się zwyczajnie. Kolejny nudny, wypełniony rutyną poranek. Stygnąca kawa, stojąca na pliku papierów, wydzwaniający bez przerwy telefon, cotygodniowe spotkanie w pokoju konferencyjnym. Plama po kawie na ważnym dokumencie, ktoś składający skargę na kiepski serwis, menadżer niezadowolony z tego miesięcznych statystyk. Jeszcze przed lunchem większość pracowników była nerwowa, a zaraz po, nerwy zamieniły się w czystą panikę.

Pierwsza o problemie dowiedziała się sekretarka. Coś było nie tak. Coś było poważnie nie w porządku, skoro nie było jej przy biurku. Stara, dobra Lacey nigdy nie opuszczała swojego miejsca, nie licząc swoich dwóch piętnastominutowych przerw o dwunastej i trzeciej. Wybiła pierwsza trzydzieści, a frontowe biurko stało puste.

Lacey niespokojnie przestawała z nogi na nogę, wykręcała sobie palce i zagryzała dolną wargę, czekając na reakcję menadżera. Jej zazwyczaj idealnie ułożone w koku, siwe włosy dziś były bardziej zmierzwione, jakby kobieta łapała się wielokrotnie za głowę. Jej świeżo wyprasowana, biała koszula wystawała nieco zza paska ołówkowej, szarej spódnicy, a karminowa szminka prawie całkowicie zniknęła z jej blednących ust. Pan Hawkes w końcu podniósł głowę znad oglądanego dokumentu, a na jego twarzy malowało się niedowierzanie i narastający strach.

1. Morderstwo na uniwersytecie

Prawie dokładnie rok wcześniej...

Gdyby ktoś zdecydował się na poranny spacer i przypadkiem zawędrował aż na ciche i spokojne obrzeża Kalifornii, pełne domków jednorodzinnych o schludnie przystrzyżonych trawnikach i rabatkach pełnych kwiatów, jego wzrok przykułaby jedna, szczególna posiadłość. Dom ten, należący do komendanta kalifornijskiej policji i jego rodziny, był najstarszy w okolicy, a jego mieszkańcy chętnie podkreślali tę zaletę, nie zmieniając architektury budynku i pozwalając jej przyciągać uwagę sąsiadów swoim pięknem. Niezwykle rozległa winorośl pięła się od fundamentów z lewej strony pięknego budynku, ciągnęła się przez całą jego przednią część, a kończyła przy oknie sypialni po prawej stronie, na pierwszym piętrze.

To właśnie do tej sypialni co rano wpadały pierwsze promienie słońca. Przenikały przez delikatne, zielonkawe firanki i padały na schludnie zaścielone łóżko o kwiecistej pościeli. Mieszkaniec owej sypialni nie spał już od kilku godzin, zbyt podekscytowany, by myśleć o czymś tak przyziemnym jak sen. Gdyby bliżej zapoznać się z tym pokojem moglibyśmy dojść do kilku wniosków... Jego mieszkanką była dziewczyna, a sądząc po sposobie, w jaki wszystkie przedmioty były uporządkowane, można było założyć, że jest ona osobą o konkretnie ustalonym celu w życiu, może nieco pedantyczną, ale na pewno sumienną.

Nieznajomy mógłby pomyśleć, że tylko na podstawie tego, co znalazłby w tym pokoju byłby w stanie bez problemu określić charakter dziewczyny. I byłby w wielkim błędzie, gdyż owa lokatorka udekorowała i wyposażyła swój pokój z niepokojącą premedytacją. Aby ją poznać trzeba było wymyślić nieco bardziej wyszukany sposób niż zerkania do jej okna. A nie było to łatwe, gdyż ona zwyczajnie nie chciała być poznawana.

Prolog

Christelle przechadzała się wąskimi ścieżkami cmentarnymi, zadowolona, że miejsce, do którego tak lubiła wracać, było o tej porze całkowicie opustoszałe. Naprawdę potrzebowała tego momentu ciszy i spokoju, by ułożyć sobie wszystko w głowie i być gotową na ponowne zmierzenie się ze światem. Jej długie, czarne włosy powiewały na łagodnym wietrze wraz z nieodłącznym, szmaragdowym szalem. Nie spieszyła się. Nie dzisiaj. Wystawiła twarz do ostatnich, choć wciąż ciepłych promieni jesiennego słońca i podążyła wzrokiem po otaczającym ją krajobrazie. Rozległa połać zieleni usłana była drobnymi, szarymi nagrobkami i gdzieniegdzie poprzecinana utworzonymi przez ludzkie stopy dróżkami. Nie był to jeden z tych bardzo przygnębiających widoków kojarzonych z miejscami pochówku. Szczególnie w świetle zachodzącego słońca przestrzeń wydawała się ciepła i kojarzyła się Christelle z wakacjami dzieciństwa, spędzonymi na farmie u dziadków. Może właśnie dlatego tak często tu wracała?

Z lekkim uśmiechem na ustach i melancholią w sercu, dziewczyna kierowała się do swego ulubionego miejsca przesiadywań. Jedynego, o którym jeszcze nie zdążyli się dowiedzieć. A przynajmniej taką miała nadzieję. Skręciła w jedną z bocznych, nieczęsto uczęszczanych ścieżek. Trawa była tu ledwie udeptana, nagrobki po obu stronach brudne i zaniedbane, a epitafia ledwo widoczne.

Starając się nie zwracać uwagi na ten dość przygnębiający widok, Christelle doszła do końca ścieżki, gdzie pomiędzy kilkoma niewysokimi drzewami stała w cieniu ławka. Dziewczyna powolnym krokiem przeszła pod łagodnym łukiem, jaki tworzyły gałęzie. Jedną rękę przezornie wyciągając przed siebie. Aż za dobrze pamiętała jak przy jej ostatniej wizycie wkroczyła wprost w rozłożystą, lepką pajęczynę rozciągniętą pomiędzy nienaruszanymi gałęziami drzew. Gdy z satysfakcją upewniła się, że żaden pająk nie pozostawił tu swojej pułapki, zbliżyła się do drewnianej ławki i opadła na nią ciężko. Po chwili podkuliła nogi, obejmując je ramionami i brodę opierając na kolanie, a wzrok wbiła w dziko rosnące kwiaty nieopodal grobu niejakiego Adriena Moreau. Ostatnie promienie słońca, zalewające całą zieloną przestrzeń nadal grzały mocno, jednak brunetka siedząca w cieniu wcale tego nie odczuwała. Ukryta przez naturę, w spokoju mogła pogrążyć się w rozmyślaniach, mając nadzieję, że nikt jej tu nie przeszkodzi.